Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

15 Ужӱнчӱзӱн ақкелип турғусқаны, чӱчеле пазоқ чиип шығар- ды, по чажыне тосқ,ан шени пилдирди. Ээллерине* алғыш пе- рип турду. Чыланнар чӧптежиппердилер, азағынаң пажына шығара кӱмӱш ақча ӱгӱлер: — Пистиң сыйбысты алапер, чағыс палабысты алқалған- де, — тедилер. — Пай, пай, ңоонаң учун ақча алчаң полғам-че? Миндиг улуг сый маға нӧӧре сыйлапчазар, чақшы мениң чыланнарым? — тедир. Анаң азағынаң але пажынға шығара алтын ақча ӱгӱбӱстӱлер. — Паза пону перебердар, чақшы чыланнарым, кӱмӱш ақчаң албансалып, алтын ақчаны алчаң полғам ма? Албассым! — Че, андығ полғанда, эркем, нооба чақшынды четтирчең полғанмыс? Ноо керегин позуң кӧрӱп, сурап кӧрзең паза, — те­ дир. — Сый сыйлабанче нандырып полбассыбыс! — тептилер. — Че, мениң чақшым, силерге анда улуғ полғанде, ағаш айағаштарыңны перзаар маға, аңчы кижиге анаң артық небе кереқ чоқ! Маға, андығ анаң артықке турбас. Аны перзаар, алар ээдим, — тедир. 16 Аны уқкан апшақ-ӧрекен чыланнар: аары кӧрӱп — улғашты- лар, пеере кӧрӱп — қунандылар: — Ағаш айағыбыс, қара чағыс оолубустың қыймат полған ма? Алзаңоқ, паза оолубус, — тедилер. Кирлиг қара ағаш айағашты алып пердилер. Панӱгеш қолун- ма алып тудунуп, алғыш перип турду. Қарыппарған чыланнарбе эзен-менчи суражыбалды. Ақ чылан Панӱгешти позуңуң ӱстӱнге мӱнӱбӱстӱ, ийги қулағы ла шылап турду. Чӱгӱрӱп парче тезе, азақ соқсуғу пилдирбенче. Учуқ парче теерге, қанат сығлажы уғулбанча. Панӱгеш қайа парчытқанын пилбенча, соған шени адылып парчаттыр. Анаң кӧрзе, улуғ кӱреш черинге четтилер. Мында чылан тоқтап тӱштӱ, анаң айтты: — По черге сени четтирипсалдым, мынаң позуңде чедиппа- рарзың. Эзен-менчи суражыбалды, ақ чылан, пура ташталып, анде-мынде шабылыпқалды: келген чери пар полуп, парған чери чоқ полупқалды. 17 Панӱгеш одурупкелип, сананып шықты: «Нооға кереқ по ча­ бал кирлиг ағаш айағашты алдым, ақчаны чоқ албансалдым?