Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

тартарын салыбодурған. Ол позу тезе пай аға парчын ас полчаң. Мында келгенең пеере ақтапкелип тынаныбыстым. 34 Аны уғубалып Соған пазоқ кирследе қақтырыбысты. Кур- тиягы аны уғыбалып пазоқ кирер черин тар эдип, қыстап су- раберди: — Нооға қаткырчаның? Маға айтпанчытқанда, кӧӧленмен- читқан поларзың, пашқаға кӧӧленчитқан поларзың, анаң учун айтпанчатқан полар-но. Пазоқ ол аны сӧспе абырып, тоқтадыпсалды. — Алдындағы чадынаң кӧре, мен мында рай чадыжы чада- бердим, — тедир. Пир шенде пазоқ чооқтарын уқту: — Че, — тепчалар, — пистиң ээзибис айт ла тың чақшы кижи. Эңне қалғанында писти ақтапкелип минменпарды. Пис­ ке тезе чӱгӱрерге кереқ, азағыбысқа, ол азрап турча. Писти қооптабалчаң, маттап чӧрӱбалчаң полза, қайде пис аны алчӧрӱп келер эдибис! Пағры-қаныбыс чааспар эди, қайдығ чақшы полар эди! Кайде чақшы алчӧрӱп келер ээдибис, — тепчалар. 35 Аны уғуп Соған айтты: — Эзе, алған кижим, — тедир, — по аттарды қооптабалып, эңчерге сағыш тарадып чӧр келең ме? — тедир. — Кайтчаң полған, чортағы келбес пе, — тедир анзы. Чақшы кептерин чазанажбалдылар, тем қышқы полтур. Ат- тарын қооптапсалдылар, одурбалып чӧре қалдылар. Пӱгӱнӱң қалған аттардың можаларын* тудупполбан парды, полбанда қалықтап парчалар. Тағ пураң шӧйулча, аал таштынға шықты- лар, ақ чаланма чӧрдӱлер. Қар ла тосча ай соонарынча, салғын ойнап куйун тостурча. Ээде кӱн тооза чӧрӱбӱзепердилер. 36 Нанкелип, аттарын шечибистилер, тургуссалдылар. Аттар па- зоқ киштежип эрбеқтежепердилер. — По ла пистиң ээзибис қайдығ чақшы кижи не! Қанча писпе чӧрча, пир қатнап пир қамчы тегдирбеди! Қайдағы қам- чы тегдирердиң, мадырмашпада* тегбеди. Мындығ ээзибистең учун отқа-суғға парып кирерге пеленибис! Аны уғуп Соған кӱлӱбӱзоқперди. Аны қуртияғы кӧрӱб-оқ қалды. Че, пирда небе тебенсалды. Пир шенде плар ийгеле ап- шақ-қуртияғы қойларын ӱдӱралып шықтылар, шуланнарында суғупсалдылар. — Мя, мя! — тешчалар, ӧзре эрбеқтешчалар.