Фольклор белорусов Сибири и Дальнего Востока. Ч. 1: Семейно-обрядовые песни и причитания. - 2011. (Т. 31.)

Выйшла Ганнухна за вароцечка, Пад калінаю стала. Выйшла малада-маладзенькая, Пад чырвонаю стала. Ручкі згарнула, цяж ка ўздыхнула, Сільненька заплакала (= Zienkiewicz, с. 54, № 6, Пинский у.). Падумай, Ганначка, пагадай малада, Ці не жаль табе каго? ( = Горецкий, с. 22, № 45, Мстиславский р-н; Дембовецкий, с. 560, № 125, Могилёвский у.; Романов, 1912, с. 503, Мстиславский у.). Што й за сенцамі, да й за дзверцамі Лучына гарыць? А й там дзевачка сенечкі мяла, Як галубачка гула. Венчыкам махне, цяжанька ўздыхне, Слёзкамі абальецца (Архив ИИЭФ БАН, ф. 8, оп. 78, д. 144, т. 7, л. 8, № 14, 1978 г., Чечерский р-н). — Да чаго ж куіш, сізая зязюлька? Чаго ж табе жаль, Ці лесу цёмнага, ці саду зялёнага? — Не жаль ж а мне ні лесу цёмнага, ні саду зялёнага, Толькі мне жаль тае каліначкі, Што ў лузе над вадою (Радченко, с. 70—71, № 9, Гомельский у.). Стаіць яблынька да раскапусціўшысь, Некаму дазіраць. Да ляжаць яблычкі да раскаціўшыся, Некаму іх сабіраць. Сядзіць дзевачка расплакаўшыся, Некаму яе ўняць (Архив ИИЭФ БАН, ф. 8, оп. 79, д. 165, т. 4, л. 66-67, № 37, 1979 г., Ветковский р-н; когда на посаде сидит невеста, девушки поют). Отличаются у белорусских текстов также концовки: Русую касу сам а данашу, А красу пацяраю. Дзе дзевачкі граюць, коскам і махаюць, — Там мяне не прымаюць. А дзе малодачкі суму сумуюць, — Там мяне патрабуюць. Я прыхінуся, я прыгарнуся К маладым маладзічкам, Тыя мяне прымуць і прыгалубяць, Усю праўду мне скажуць.