Фольклор белорусов Сибири и Дальнего Востока. Ч. 1: Семейно-обрядовые песни и причитания. - 2011. (Т. 31.)

— А ні звіць, ні купіць, Прыходзіцца маладзе так хадзіць (Вяселле-2, № 718). А ні на галовачку ўзлажыць (№ 719). В песне под № 725 содержится уточнение — не только рута «сняжком запала»: Hi руты, ні мяты , ні лялеі, А ні беленькае паперы, А ні чырвонае каліны, А ні зялёнае барвіны. Характерно, что эмоциональное состояние загрустившей девушки-невесты передаётся с помощью разных глаголов-синонимов: заклапацілася , зажурылася , забедавала , затужила . В песне под № 721 в качестве зачина использован по­ этический приём образного параллелизма: Учора з вячора мароз быу, Ой, рана, рана, мароз быу. Сягоння з рана інейка, Ой, рана, рана, інейка. А пала-пала інейка, Ой, рана, рана, інейка. На Яначкаву каморку, Ой, рана, рана, каморку. На Валеччыну галоўку, Ой, рана, рана, галоўку. В трёх песнях (N° 720, 721, 722) содержится указание на место, где был куплен венок: Я учора ў Вільні быў, Я табе вяночак купіў. В некоторых текстах детально описывается, из чего был сделан венок: «з чыстага шоўку», «з руты, мяты, з шалфею», «із чырвонай каліны, із салодкай маліны»; венок может быть и не только «руцвяны»: Хоць не руцвяны — пярловы, Ён табе да шлюбу гатовы. А не гэтых садоў красачкі, А не гэтых ільноў нітачкі. А турэцкіх садоў красачкі, Чырвоных ядвабаў нітачкі (№ 719). Песню под № 724, на наш взгляд, следует привести в комментариях пол­ ностью: У лузе каліна гаварыла: — А чаму ка мне Мар’юшка не хадзіла,

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY3OTQ2