Хакасские народные сказки. - 2014. (Т. 33.)

сайзаңа пирiбiскен. Хара торадына аатанып, Адығӌы Парачап поз ы н ы ң чирiн[ е ]* чöрiбiскен. Киае-киае киагенде, чирiне хараа поа-парғанда читк е н. Адының изерiн ааып, хараа пабазы[-]иӌезiне кiрген. Иңезi, та­ мах тимнеп, одыртып, азрап-тур. Атығчы-оол кöрiп одырза, ооғыаының с ы рай ы уғаа тың ардап парған. Атығӌ ы -ооа сурап одыр: —Экей, ооғыаым, —тидiр, —с ы рай ы ң ноға iди ардап парған[?] Ат ы ғӌ ы Парачап пiр таб ы з ы н пирбедi. Атығӌы-ооа сурап- т ур: —Таң, ағырыбысхан ма[?] —тидiр. Атығӌы Парачап пiр дее чоохтанминча. Стоадаң турған, тöзегiне ча- д ы б ы схан. Оа хонығ ы н хонғаннар. Иртен стоаға тамах чирге одырғанда, Ат ы ғӌ ы Парачап пабаз ы на анда чоохтаан. 30 —Йа, пабаң,—тидiр. —Харатӱагӱдеңхызыа т ӱагӱнi атхабьш, —тидiр. — Пастап хара т ӱагӱзiн ат ы п, —тидiр, —тирiзiн сойып, iкiнңiзiн хызыа т ӱагӱ чӱгӱр-киаген, —тидiр. —Хызыа тӱагӱнi атыбох аағам, —тидiр. — Маңзрап сой-турып, —тидiр, —пiр саааз ы , —тидiр, —тырғағымаң чат- хааған, —тидiр. —Хузуруғуның уч ы , —тидiр, —хузуруғ ы ның сöгiнiң учунда чат-халған, —тидiр. —Аараығ аңның сöгiнде хаадырарға чарат- пин, —тидiр, —мин оаарны кискiаеп аағам, —тидiр. Iзебiнең сығар ы п, оа нимеаернi пабазына пирдi. —Маңзрап, —тидiр, —тирл е рiн изер алтына сааып, —тидiр, —хоаағ тартып, айланарымаң, ах аттығ сайзаң анда чит- килген, —тидiр. —Миннең сурған, —тидiр, —«тӱагӱаернi атаап саадың ма[?]» теен, —тидiр ~ Мин ағаа чоохтаам, —тидiр, —«атардаң поаар кöрбедiм тее» тiп, — т идiр. —Оа, —тидiр, —минiң адымны ибре[-]ай- аандыра кöрiп, —тидiр, —мин, тiзең, маңзрап чахсы кöрбебiн, —тидiр — Хызыа тӱагӱнiң хузуруғ ы , —тидiр, —кöмес, —ти, —к/ö/рiн-турған по­ аып, —тидiр, —оа сайзаң маға чабааан-тура парған, —тидiр. —Хайдар парарбын[?] —тидiр, —ирiк чох изерiн алып, тӱлгӱ тирiлерiн ал парған, — тидiр. —«Адай» теен, — т идiр, —«миннең чаз ы р т урз ы ң». Минi, ахтира пазып алып, —тидiр, —уауғ пычағынаң öдiреге хыныб ы схан. Мин суру- нып. Минi уғаа тың ирееаеен, уға тьщ чазытхан, —тидiр. —Сала öдiрбин, сала чаттьгрбин, «кiзее чоох идерзiң ме» тiп, «хара т ӱагӱдең хызыа т ӱагӱнi атхам, тиирзың ме» тiп, ирееаен, —тидiр. —Мин сурунғам, «мин а т хам тiбеспiн, чоохтабасп ы н» тiп. «Хара т ӱагӱдең оттығ тӱлгӱ тирiзiн ал, минi ле öдiрбе, позыдыбыс». Ахсьма хара тобырах сух тур, чир чiттiр турадыр*, харғантыр турад ы р*. Ана, пабаң, iди чазып, iди ирееленiп нандым, — тидiр.