Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

Паштап кӧшкечекти сыйбап эркелетти, анаң тӱлгӱчекты, адайақты. — Амды мениң шынық арғыштарым, тынаныбалар, ойна- балар, чиибалар! Арғыштар аны уғуп, ӱргӱнӱппардылар, чӱгӱрӱжӱп, ойна пер- дилер, палықты чиипердилер. 43 Панкечеқ палықчы апшыйға паскелип, айтты: — По чардаң тӱге чарға кежире сӧзӱрбени тартып кӧрең ме? Мениң арғыштарым палық кӧрӱп келдилер. Шағамна чӱзӱп кежип айтчалар, тиги чанында пашқа-пашқа палықтар тың кӧп полтур — тепчалар. — Ол палықтарды аңнап кӧрең ма. Апшый чӧпке келбен, ӱр полду, анаң чӧпке келоқперди. Кебеге кирип одурдулар, сӧзӱрбени тартып шықтылар. Тарта- тарта, чалбақ сугду кечире тартылар, қарчы айланыш, тартапер- дилер. Қатнап чӧрӱп, по қыйға тартыбалдылар. Сӧзӱрбени суғдаң шығара тартыпполбан, мағат кичениш турдулар. Палықтың кӧбӱ қазап та че қайнапшықча. Панкечеқ арғыштарың қырыбалды. Ылар чӱгӱрӱпкелдилер, сӧзӱрбени қабып, сӧртеп шықтылар, суғдаң шығара тартыбалдылар. 44 Палық пӱгӱл шени, ӱгӱлӱппарды! Ағаш айағаш мындоқ қап- партыр, палықтарба пирге. Панӱгеш апшыйға айтты: — Эзе, апшый, по палықты парчазын сен ал, ағаш айағаш- ты ла мен аларым. Мен аңчы кижиге аңнап чӧргемде, маға тың кереқ полар! Апшый андиғ кӧп палықты кӧрбендир, қарағы палықты кӧрче: — Ал, ал, палам айақ, ачықчы кижи керек ле поллар! Ма­ га — апшый кижиге по шен палық тың чақшы! Палықчы апшыйбе эзен-менчи суражбалып, эминге парып шықты арғыштарын кӧгдӱрӱбалып, апшый-қуртуйға парабер- дилер. Эмге четкеннерин, апшақ ӧрекенибе малчақтарын эрке- ледип, сыйбаштарып, тунчуқтарын ошқанчалар, сураштырчалар. Панкечеқ пир чанаң ужунға шығара қайде полғанып ап- шыйларға чооқтапперип турғаны. Апшый-ӧрекенибе маллары- ның кӱлӱқтеринге ӱргӱнӱжӱп чӧрдӱлер, тунчуқтарын ошқанап, сыйбаштарын турдулар. 45 Қызыл иир киргенде, кӱн қончан темде Панкечеқ ағаш айағыш алып, черге шелгени — ийги чаш салдатар алдыне тура тӱштӱлер. Кере тогулуп турбустулар: