Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

ниңоқ апшыйың чилеп, ундутпанчам. Мен слерге пир небе сый- лап ақкелепердим! — теп айткелип, оң изибинең алтын айақ алып усталға салып салаперди. — Мине, кӧрзең қайдығ кереқ, қайдығ ача полтурзуң. Ӧкӱс полтур-но, эң қалғанынде, қара чағыс ачазын ундудупсалғанда. 22 Қолдаң, келип қапты, қолтуқтаң чӧлеп аппарды. Устал кеқ- синге одуртупкелип, аш-табақтарын арығынын, араағанын, қазы- рыбе сыйлапперип келди. — О, чақшы, қыймат ачабыс, нооға писке кереқ полған сенин алтын айағын? Аны қарчы алып, изебине суғунсал. — Абоғ, мениң қыймат келимай, слерге сыйлаған сыйымды қарчы нооға алайын? — Андығ полғанда, ноо перчем полғам? — тедир. Қочайын анаң эбире кӧрбӱскени: ағаш айағаш шқапта тур- чаттыр. — Қанче кӧп чақшы сый! Алтын айақтан учун маға по ағаш айағаш перзең чақшы полар, ага да чақшы алынып парарым. Мен маңзайа садығба чӧрчам, миндиг айағаш кереқ кижи че- ринде чииш чиибодурарга, — тедир. — Че, андиг полғанде, қыймат ача, тарынма чабал сыйға. Позуң сурапчатқанде, перейин, — теп, ағаш айақты алып, пер- ди. 23 Қочайын айақты қолунға алып, чақшы орабалды, оң изебин- ге салыныбысты. — Че, ззен пол, чақшы келичегим, маға нанар тем чедип- келди, кереқтерин иштечең кӧп, ӱр сыйланыбыстым мен слер- де. — Қайде, қайде чӧӧқ ээде маңзырабыстың? Шағамоқ Панӱк ачықтаң нанып келер, аңма тоғажып чооқтажыбаларзар, чӧӧқ ээде маңзырапчаң? — Чоқ, маға нанарға кереқ, тоқтарға келишпенче. Че, эзен полар! — теп айдыбал шығыбысты, анаң не парыбысты. 24 Аймақчы шығбалып, парыбысқан. Улуғ тогунушке апшағы Па- нӱгеш чедесалды. Алған кижизи ӱдӱреди, ӱргӱнӱпкелип, эзенеш- тилер. Устал арғазынға қошта одурдулар: аш табақтың арығын чиидилер, арағазының чақшызын иштилер. Аштаған қурсақты