Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

Қайде чылан сӧзӱн уғубыстым? Ол маға ача эбес, қуда эбес. Эқ, келген ырысты пожадыбыстым, ам қайдаң, келзин маға андығ ырыс. Абоғ, қайдығ алығ полғам!». Қойдунаң* ағаш айағын алып кӧрӱштӱреперди. «По кирлиг айағаш нооға кереқ полған? Нооға турар небечеқ? Аны нооға эмге апарчаң полғам?» — теп, қанықкан озуба черге таштабысты. Айағаш черге тӱшкен, чоқ полду: чердең шықтылар ба, тег- ридең тӱштӱлер ба ийги солдат-шериг* алдыне тура тӱштӱлер: — Ноону иштең, ноону пыжыраң, қааныбыс-пийибис, аңчы Панӱгеш? «По қайдыг небе, по айағаш полған!» — теп, сананды. — О, мениң чақшы салдаттарым, меең позумнуң эмге алып четсаар, анаң, пашқа слердең пирда небе кереқ чоқ, — тедир. — Че, қайтсын, эминге чедерзин, шағам чадып тынаны- бал. Панӱгеш тынайын теп, чадыбысқаны, позуде пилбенқалды қайде терең, узубысқаның. Қанче узуғанын пилинменча, усқаныпкелип, ийги қара- ғын ажып, ақтеқ полуппарды. Позунун, эминде полпартыр, ағаш краватинде* нӱзӱрегенде чадып узуптур: «По қайде келебергем? Пилбенчам». Ағаш айағаш паш чанде чатчаттыр. Эртен туркелип, аңнап-қуштап парақалды. Аңны-қушту қан- че керегин адар шени — адыбалды, эминге наныпкелди. Айағажын алыбалды, черге шелибискени: тегридең шықтылар ба пилбен қалды, солдаттары турапердилер: — Ноону иштең, ноону пыжыраң, қааныбыс-пийибис, аңчы Панӱгеш? Ноону ла айтсаң, аны пӱдӱрерге пеленбис. — Ээде полғанда, по эмчегимнин ордунға* алтон қатпаш, тоғузон толуқтуғ, алтон айланчықтыг ӧрге пӱдӱрӱпперар. Ӧрге- ниң эбире сат ӧстӱрӱбӱппарар. Ол сатқа по чарықтын, честеги анда ӧссӱн, парчын қушчақтар анда кӧгленип турзуннар. Улуғ айры ағып тӱшсӱн, Қызыл қумақ кижилериң суғдаң суқсаған, суқсузын қандыра ишсиннер. Чер ӱстӱндеги тың чайзан, қыс мениң, қолумде ползун. Қаан қызы, қочайын қызы полбазын, а шынық ле ишпечи, парчынды пилчитқан, парчынды иштеп тутқан кижи ползун! — Че, чақшы, сениң санаған сағыжынме полуппарар. Ам, тезе, чаткелип узубус, эртенге пелең полар!