Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

Сарығ чылан чылан ӱнӱбе қыжылады, кижи ӱнӱбе эрбеқ- теди: — Қайдығ андыг чақшы иштегензин? Аны уқкан ақ чылан кижи ӱнӱбе эрбеқтеди: — Абоғ, аба, сен қайдығ қара сағыштығ, қаннығ-пары- лығзың? Қаарғанче чадыбалып, қара сағыжын қалбанче. Ол ме- ниң тыным алған кижи. Қара чылан мени пазаар ээди, аның атқан оғу полбан полза. Аның атқан оғунаң, ол кижи чииген қара чылан чабал қара қаны урулуп чадып, ӧлдӱ, мен тезе, ти- риг қалдым, аба! — тедир. 13 Аны уқкан сарығ чылан уйатқан оозуба, қызарыппарды. Чер алтыне асла тӱжӱппарбады. — О, мениң оолумай*, по чажына ижип-чиип тозупполбас саға небе сыйлапперейин, меең паламның тынын алған кижиге. Устал кеқсинге одуруп кӧрзең, пистиң ажыбысты ишсең, пистиң сыйбысты кӧрӱп кӧрзең! — теди. Кебедең пир кӧдежек шығара тартыбалды, усталға ақкелип турузупсалды: — Чиизең, ишсең. Пистиң сыйыбысты, кӧрӱп кӧрзең. 14 Панӱгеш кӧдешти ноо парып, анаң кӧрбӱскени: кӧрбес — кӧрзӱн, уқпас — уқсун! Пағалар, келискиннер, чыланнар, шошқаннар пыжыркел, толдуре чадыпчадырлар. Аны кӧрӱп: «Қайдаға чиирге?» — қоруғуппарды. Ижип-чииптчитқан полуп, изибенге тӱжӱрӱп тураперди. Аны кӧрген ақ чылан, қарақпе чиип тураперди, сыбырапкелип эрбеқтенди: — Ээде қылынме, арғыжым, менин, аба-ичемди тарындыр- ба. Ээде қылынар ползаң, пирда небе албалбассың! Ноо иштерге? Анаң қарағын мӱнкелип, пир қузурағаш ӱзе тартып чиипкӧргени, андығ тамнығ чииш полтур, қош тилин қожа асла ажырбыспан қалды! Шаған келип, кӧӧленкелип чии- ди, чӱчеле кӧдежекти пожада чиибисти, аштаған қурсақты тос- турқалды. Ӧрекен чылан ӱргӱнӱбӱстӱ, чылан ӱнӱбе қыжлады, кижи ӱнӱбе чооқтады: — Қайдығ сен керсе палазың, пистиң чиишти чикшинмен- салдың! Ийгинчи кӧдежегин акелип, турғузаперди. Аны пазоқ чии- перди, чӱчеле пазоқ, чиибисти.