Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

9 Шығыбал парчында, по алында уқтыр-но: оқпа атпан, инге, наа ингедең, пирда тиқпен ингедең. — Ингебе оқтапкелип, адарға, анда теппарча теп, айнаға. По санабалтыр, ооқтабалтыр ингебе. Ам по каждый раз тағдың ол чанында қада пилтирче теп, пирда кӧрӱнменчаттыр. «Анда ла полар!» — теп, сала пертир-но мултықпа* адыбыстыр. Адыбысқанда: — О-о, — тептир, — қайдығ порзың мен парчын оңнабо- дурғам, сеең сағыжын пооң қайде пилбем, — теп, — қайде ээде ура теппардың? — теп. О-о, сықтапчаттыр. Ам по, эзе, пар кӧрерге, пирда чол чоқ, анаң че, санабалтыр: «Ам по по- жатқалдым, адыбыстым, паза неби тапассым, нанай!». Наныбы- стыр. 10 Наныбысқанда, чайын, эзе, эмге чадбал, ачықка парчын тем- де партыр, олоқ одағынға партыр. Ам олоқ кӱн келип, одуң алып, иирде ноолчитса: оқ, ол атқан черинде ол тағда: «Паллар* сықтапчаар!» — тедир. Паллар сықтап, улғапчаттырлар. Ам по партыр, эзе, шана кезибалып. «По қайдығ небе полпарды?» Ол примерно, эзе, мултықта қайа кӧстеп атқан, аға тӱшке чедип: «Паллар сықташчар, — тедир, — ол тағ иштинде». Ам, по: — Ноо полпарды, чоқ улғапчызар? — тептир. — Сен, еще сурапчаң, — тептир, — чоқ улғапчызар, — сен пылтыр қышқыда келгенде, пистиң ичебис атсалған, ам иче чоқ қалдыбыс! — теп, ээде сықтапчаттырлар по пала. 11 Че, по ам санаптыр: «Қайде ээде полпарған, палалығ полған полтур-но». Аға: — Пис ийгеле қалдыбыс! — теп айттыр. — А ичең қайде? — Эзе, сен пылтыр атсалғанзың, теп, ол ӧлген! — теп айт- тырлар. — Сен адып, мултықпа. Че, ээде ле полғанда, по таң атчығанда қадарбантыр, небе- чектерин чыыбалып, қарча нантыр. Қарча нанғанда, кижилер удивлятся этчатырлар: — Қайде пееде аңнап парча, аңнабан нанкелча! — теп.