Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

— Чоқ, қарындаш, қан чоқта, қуча да чоқ, мынаң пудуң шелинче, кедере қапчығай ла парыбыста! — тедир. Пӧрӱ қайдезинең: ула, ула тал аралап парыбысты. — Че, пееде полза чарар, чақшы полар, — тедир Соған. 31 Ас па, кӧп пе тем эрткен темде, Соған эр шенинде че- деберди. Кыстарға кӧрӱп, қарағы қызараберди. Қыстар аразынаң позунға кӧӧлиниғ табыбалды. Кижи алыбысты, чадаберип қалды. Пир шенде қуртияғыба қойлар аразынға кирип, маақташтарын кӧребердилер, қойлар тезе ӧзере эрбеқтешчалар: — Мя, мя! — тепчир пир кой, — по адайлар чоқ полза, қайдығ чақшы полар эди, — тедир. Пир қойу айтча: — Мя, мя по алышчаң алып, қой-қарындаш. Ылар чоқта мне, қайдары полар эдибис. Ачық пӧрӱлер қачан қачаңоқ писти қыра, чииппарар эдилер. Пӧрӱлердиң қорғуштуғ, — тедир. 32 Аны уғуп Соған қарслада қатқырыбысты, кӱрследе кӱлӱп- салды. — Пай, пай, Соған, — тептегене нооға қатқадың? — теп, сурады қуртияғы. — Че, ээде ле кичиғдегим сағыжымма киркелип, қатқыр- дым теп. Удержи сурабасқа эткенди, ат алыбаларға чӧптежибалды- лар. Ақча пар, садыбалдылар, чақшы аттаң кӧре, чақшы азырып аттарын суғарабердилер. Атты ӱстӱнге тутчалар. — Тың мени қачырбанчаң, шеберлепкелип чӧрчан, чақшы азырапчаң, суг суғтурчан. Только маға чагысқа эриштиг, — теп­ ча пир шенде понуң ады. Аны уғубалып, Соған адынға ачыныбысты, пазоқ пир арығ майық куруғ ла сӧӧк ат садыбалды. Ийги атты шағаң анаң кӱштеп чақшы кӧрӱп, азыраберди. По ады ээдоқ чақшы ат полубусту. 33 Пир шенде ийги аттың қошта парып, одуруп, уқча. Ийги ат туруп ӧзере эрбеқтешчалар: — Че, қайдығ қарындаш, наа ээзибиске кӧӧленчаң ма? — тедир, паштапқы алған ады. — Чӧӧк кӧӧленмеске? Алдындағы ээзим мени минерди ле пилген. Азырбанчаң да, суғарбанча да, мен тың арынғам. Қуруғ ла сӧӧк полчитқаным. Шанақты тезе салыбалғанда, мен ашық