Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

ге четкенде, тӱжӱп аба-ичезинға кирдилер. Аба-ичези уже қар- партырлар. Эзенешкени: — Пала чоқ кижини, палаба қыста кирдаар ба? — теп. Анаң: — Мен айландым, аба! — теп, эрбектежип, ына анда пай- лап-чуртап қалдылар. 5. ЧЕЛБЕГЕНМЕ ҚЫСЧАҒАШ 1 Пир алда чуртаптылар ийгерепчи, ол қысчақтығлар. Но, они живут. Ол қысчағаш ташқара шықкелип айтча: — Мама, — тедир, — мен честеқке паркелей, — тедир. Мамазы пожатпанча ақтап. — Аспарарзың! — тепча. — Аспассым, — тепча, — аспассым. Шығып, ноо, парыбысты честеқке. Честектиг черге кирпар- ды. Сағча. Э-э, еще пир қысчақ вместе была! А по тезе честеқке кӧп кирпарып. Қарарыбысты. Чуқка ла сағча. Саға-саға — уже часқа ла, ол қысчақ парыбыстыр. По уже азыбысты, қысчақ. 2 Азыбызабер, ам по қайа парзын? Теңчӧрча ам. Анаң чӧрча- чӧрча — пир тос эмчек кӧрӱнча. Ол тезе эмчеқке пар, кирпар- ды. Анаң кирпарза, анда Челбеген чатча. Челбеген айтча: — О, чымчақ эдичеқ нандыра келди! — тедир. — Мен сени амоқ чиирим, — тедир. Анаң қысчақ айтча: — Чӧӧ, чиибе, чиибе, — тедир. — Мен пала чоқ кижиге, пала поларға чӧрчам, — тедир. — Ноо, чақшы, — тедир, — тогда пала пол, — тедир. По, ноо, кӱлер ноолбалды, пулғап, («Ол, эзе, ныбакты так ноолчалар!») тӱқкӱркелип, тӱқкӱркел, анац салаберди: — Чии, — тедир, — ам поны. По саа, қайа парзын? Чиипча-но кӱлде, нооны. Анац ээде пол, анац: — Абыт, — тедир, — мени.