Хакасские народные сказки. - 2014. (Т. 33.)

6 —Че, кöрдiң ме хорғыстыг ниме, х а йдагдыр? —Чағынарах кил, хулам тунып, пiр дее ниме испинчем, —тидiр тӱатӱ. Пӱдӱрчӱн, чағынарах киаiп ааып, пазох: —Хорғыстығ нименi кöрдiңме, хайдағдар? —тiпче. —Хуаам тун- п ард ы , чоохтаан чооғ ы ңн ы пiр дее истiп-полбинчам, — тидiр. Анда пӱдӱрчӱн, тӱлгӱзер чапсыра килiп, х ы сх ы рс ы ххан. Иди х ы с- х ы рчатханда, тӱлгӱ ан ы хап-алған. 7 Хап алғанда: —Адыр тохта, тӱлгӱӌек, чiбе, минi чирте хаӌан даа ӱр бе саға. Олер алнында пiр чоох сурып алим, —тiпче пӱдӱрчӱн. —Че, сур, —тидiр анз ы . —Iнек хайди мӱӱридiр? —тидiр. Тӱлгӱӌек, ахсын аспин, «мӱ-мӱ» ле тiбiскен. —Ат хайди кiстидiр? —тiпче пӱдӱрчӱн. Тӱлгӱӌек, ахсын аспин: —Ии-ии! —тип салған. —Пӱӱр хайди улидыр? —Ауу! Ауу-у! —тiп, ахсын чалбах азыбысхан тӱлгӱӌек. 8 Тӱлгӱӌек ахсын iди азар ы наң, пӱдӱрчӱн ан ы ң ахс ы наң с ығ ара учуғ ы б ы схан. Ам, сығып-алып, пӱдӱрчӱн сурча: —Тӱлгӱӌек, мынӌа полғанӌа тосхазың ма? —Чох, тоспам, —тiпче тӱлгӱ. —Тозар чирге парарзың ма? —Тозар чирге парбинзе, парам, —тiпче т ӱлгӱӌек. —Че, минiң соомнаң чöрiп одыр, —тiп, учух-пари пӱдӱрчӱн. 9 Ам пулар парилар. Iди парчатсалар, чолӌа iкi аңӌы килчелер. Санах- тарына ит* таарлап-салтырлар. —Че, тiгiне кöр, iкi аңӌы килилер. Санахтарында толдыра ит. Олар ам минi сӱрiзерлер. Син м ы нда чазыныбыс. Минi сӱрiзiп, ы раб ы ссала- рох, тосханӌа чiп аларзың, —тидiр пӱдӱрчӱн тӱлге. 10 Поз ы , аңӌ ы ларн ы ң алнына чидiп, ханадын с ыы ат ы рған полып, учух-полбин оңар-тискер пол-чöр. Аңӌ ы лар, пӱдӱрчӱннiң iди пола- чöренiн кöр-салып, санахтар ы н тасти, ан ы сӱрiс-парилар. Удур-тöдiр кöгiзiп, иледе ырабысханнарында, тӱлгӱӌек, килiп, оларн ы ң иттерiн тооза чип, парыбысхан. Аңӌ ы лар, пӱдӱрчӱннi тут-полбин, хол саб ы з ы п, айлан-килзелер, иттерi чоғыл. Ам улуғ ачығда хуруғ нан-парилар.