Хакасские народные сказки. - 2014. (Т. 33.)

—Син, оол, пеер килдек*! —тидi. —Тiгi эменi кöрешохсың ма? — тидi. —Кöршад ы м! —тидi оол. —Нооға албиншатсың*? Ол аарлыг эме —чааска, —тидi. —Эме эдем, ол ма* керек шоғыл, шатсын. Мен, —тидi, ~ шары[м]* шерiме ас ӌаң ы балзам* ол ме шедер, —тидi, —паза эме ма керек шох. 4 Пийекi пай шоохтид ы пийекi оолға: —Адың шештiп* салыбыс, оттаз ы н. —Оол ад ы н шештiп отха-раға салыбысхан. —Миң хости к/ö/лген адым шеш* —тидi пай. Престяш- кадағ ы * хостан адын шештiп аған*, аға пай алтанмалып, холына пiжiк* тудунмалып, пийекi оолны* анаң килiп* чыртыпс ы хан*: «Аларзыңма м ы н ы *[?]» —тидi. —Тохта, тохта, аларбын! —тидi. Ол оол анда кöдiрiбiскен аарлығ тасты. —Сал, —тидi пай, —минiң* тарантазыма*! Тарантасха салыбысхан. 5 —Че*, одыр, парарбыс. Изiң* шоғыл синiң* —мындағ* эменi албин турз ы ң. Пу эменi тапхан кiзе [хан]* пiр аңмар алтын пир т ур и* х ы з ы н пиртур, —тидi. —Маға* кирек* шоғ ы л. Миң палам шоғ ы л, алтыным поз ы мнида шедер, —тидi. —Че, пу эменi* апарарбыс ханға. Хан сеге пiр аңмар алтын пирер* и х ы з ы н пирер. Анда син хайдар[-]хайдар пай полазың, — т идi, —а то* шер* тартып-турзың! Ол оолды одыртып алып, пай шöрiбiскен. Ырах эмес полтыр горот* па, алба[.] —Кiр, —тидi, —эпке! 6 Эпке кiркелiп* пийеки пай инейiне* шоохтапшады: —Сечас* паня* одындырыбыс, пу оолд ы <(...)>* баняға чахслан* чубыссыннар* йахс ы кеп-азах кезiр т iбiссiннер. Баняда* чубзып*, йахсы кеп[-]азах: сапок*, пальто*, костюм* сiлепе* кезiртiп алып, «Амд ы парабыс ханға, —тидi пай[.] — {А}арл ы г чарых тасты апарабыс!» Ат кöлдiрiбiскен. —Че, парах, пу чарых таст ы алып ал, —тидi. Пайнаң пийекi оол, чарых тасты албалып, чöрiбiскеннер ханзар. 7 Ханға чидiп: —Кiрек амд ы , —тидi. —Че, пу эменi мин сöлезем салсалазың, — тидi, —мин сöлезем! Ханға кiркигеннер. Изеннезiп[-]миндлезiп* одырсағаннар. —Одырыс, одырыс, —тидi хан.