Тувинские народные сказки. - 1994. [Т. 8.]

— Ажы-төлүнүң соон көөр, ара- албатызының аксын дыңнаар, оон берге үүле турбас чүве-дир, дүрген өлүрүп ап көр — деп дилеп олуруп тур эвеспе. — Ындыг болза, эжим, Эрлик-Ловуң хаан сени диригге эккел деп чарлык болган чүве, кады барып бараалгаалы — дээш каккаш чоруп каап-тырлар. 8 Ол-ла каккаш, Эрликтиң кызыл арттын кырынга кээп-тирлер: — Бо чүү деп чүвел? — деп, Алдын-Шооттан айтырган. Узун дыттың бажында ак, кара ийи саасканче айыткаш, айты- рарга: — Силерниң өртемчейде ак, кара амытаннарның өң-чүзүнүн ылгап турар демдээ-дир — деп-тир. Оон ыңай чоруп олурарга, бир черде тос чаңгыс араатаннар ыйгылдашкан турар бооп-тур. — Ол чүү боор, эжим? — дээрге: — Албыс-шулбус оранының аксын ээлээн араатан амытаннар — деп-тир. 9 Ол-ла чоруп олурарга, Эрликтиң улуг эжииниң аксында узун, чолдак ийи ыт чыдып-тыр. — Бо чүү чоор, эжим? — дээрге: — Силерниң чырык өртемчейде узун-чолдак кудуруктуг чү- велерни ылгаан демдээ-дир — деп-тир. Оон ыңай чоруп олурарга, Эрликтиң он сес тамызы чыдып-тыр. Көрүп турарга, бир бөрү халып келип-тир. — Мен ышкаш төштүг чүвениң төжүн чара con чиир, эъттиг чүвениң эъдин чиир чүве, кандыг яла херекти эдилээр чүве ирги? — деп халып бар чыда, изиг тамызынга кире халааш, каргырткайндыр хайнып туруп-туруп, соок тамызындан доъш балдыры доңа берген үнүп кээп туруп-тур. 10 Бир кодан маңнап келгеш: — Оранның оът-сигенин, дазылдыг ыяжын, дамырак суун ижер-чиир дээрден башка хилинчек кылыр эвес мен мен — дээш, изиг, соок тамыны эрте халааш, чоруй барып-тыр оо! Ол-ла каккаш Эрлик-Ловуң хаанның аал-коданынга хап кээп- тирлер эвеспе оң. Эрлик-Ловуң хаан оргаш, Бай-Белээдиге: — Сээң өртээ турбас муң лаң чайыр алдының мээң оранымны чырыдып берген чүве болганда, Намзырай бурган боду бол — дээш, адыжы-биле хаваанче чырс кылып-тыр. Бай-Белээди-даа Намзырай бурган бооп, төре-херээн тудуп, төегү номналын бижип чурттап чоруй барып-тыр оо!