Хакасский героический эпос: Ай-Хуучин. - 1997. (Т. 16.)

Ат чахсызы, чит килген. Ай Хууңын, хыстың чахсызы, 3160 Анда тапсабысхан: “Хан Хыс ниге кiзi, Ибдезер бе?“ — теен. Турғаннаң абахай чахсы Табыраанңа удур сыххан, Изен сала, абахай чахсы Изеннес турадыр. Ай Хууңын, хы с чахсызы, Аттаң тӱспин, “изен!“ — теен. “Абаам Хан Мирген ибге 3170 Ам даа айланмаан ма?“ — Ай Хууңын, хыс кiзi, Чир кöрiп, чоохтап турадыр. Алып Хыс Хан нигезi: “Абааң нанғалах, — тiп турадыр. — Худай хосхан к i зiзiнде Хан Мирген абааң, Адазыны ң аарлығ чуртына Айланмаслаан чурт салды одыр“. Iзебiне холын суғыбызып, 3180 Алтын чӱстӱк сығарған, Арығ сiлiг нигезiнiң Алн ы на тастабысхан — Хыс Ханның алнында Хызара тирлеп парыбысхан Арығ с i лiг хыс кiзi Айланып тура тӱскен. Алтыннаң иткен поғозы Айға сустал турадыр, Кӱмӱстең иткен поғозы 3190 Кӱнге частап турыбысхан. Ал т он аның сӱрмезi Арғаа т олдыра чайылып парған, Илiг чахсы сӱрмезi Иңнiне чайыла тӱс парған. Хыс Хан аб а хайға Хыс кiзi изеннескен. Изеннезiп ирткен соонда Ай Хууңын ч о охтаныбысхан: «Хомай пӱдiстiг Хыс Хан чаңам 3200 Хынып ал пирген Хаты абаамның — Хан позырах аттығ