Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

Ноо, анаң аны садысқаннарда, пейтик шағана кел, парке- лип, ол Сардың шеденға пақпаркел, қыйғырчын: — Сен, — тепчин, — чақшынма тербени перерзиң ма, пербессиң ма? — тепчин. — Улуғ чуртуң узаткел, Кичиг чуртуң Киштедибизе перерим! — тепчин*. Анаң ол Cap айтчын, рабочилеринге: — Сен шықкелип, пону қойларға аппаркел, азағынға тужап- кел, шелиперзен, — тепчин, — қойлар палтабыссын! — го­ рит. Ну, ладно, рабочийлар шықкел, қабалкел пейтиқти азаны* тужабыскел, аппар қойларга шелибискен. Оқ, анаң паза кӱн уқса ол, пейтиқ опять аға келепер, қый- ғырчын. — Абуғ! — тепчин, — ол палтыбан қалғаннар ба? — теп­ чин, — қойлар. Ладно. Пейтик опять қыйғырчын шеденге пақпаркел: — Кығы-кығ, — тепчин. — Перер ползаң, пер тербени! Улуғ чуртуң узадарым, Кичиғ чуртуң киштедерим, — тепчин. — Ну, ладно! — айтчын, давай, — тепчин. — Тужақтапкел, аппар, шеллар, — тепчин, — неқтергеге. Анаң ылар неқтерге аппаркел, шелепергеннер. Анаң ӱжӱнчӱзин кӱн, опять келкел, шеденғоқ пақпаркел, опять қыйғырчын пейтик: — Сен, улуғ пий, — тепчин, — Перер ползаң пер, — тепчин. — Чуртуң чоқ этсалаперем. Улуг чуртун узаткел, Кичиғ чуртуң киштедибизерим! — тепчин. — Абуғ, — тепчин, — по собака амда ӧлгелеқпаның*, — теп­ чин. — Аппар тынынғаға таш пӧглепкел*, аппаркел, кӧлге ше- либизаар, — тепчин. — Анда тӱжӱп, пурлуқпарзын! — тепчин. Че, рабочийлер қабалкелип, тынынгага таш паглапкелип, аппаркел, кӧлге шелибизебергеннер. Кӧлге шелибисқанда, Пейтиқ айтчын: — О-о орта, кӧденим, — тепчин.