Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

Панӱгеш анаң ийги қарағын аш кӧргени: қаалышкелип тасқыл ӧскен чер полтур. Шолапкелип, суг ақкан чер полтур. Қадалкелип арыш ӧстӱр, кӧгерипкелип кӧк ӧлең, ӧзӱп, кӧк тор­ чуқ кӧглепчаттыр. Кӧгерип турған кӧк тасқыл турчаттыр. Кӧк тегри шығара узун ағаштар ӧсчаттыр. 11 Ақ чылан ӱнӱбе қыжлап шықты, кижи ӱнӱбе эрбеқтеди: — По кӧк тасқыл мен тӱгӱп, ӧскен черим, ам аара парып, кирерибис. Анда меең эмим қалар, меең ада-ичемни* кӧрери- бис. Меең, абам тың чабал, қорғуштуг чылан, кенем полбассың! Эмге кирзебис, ол сол чанда чадар. Сени кӧрзе, ол сооқтанып- келип, қыжылап турар, узун тилин шығарып, сени қабар. Сен айдарзың: — По ноо полчаң, по қайдығ кереқ полчаң. Мен чақшы иштегениң учун мени чиирге турабардар ба? Қайдығ черге ақкелдин, арғыш, мени? — теерзин. — Қайдығ андығ чақшы иштегензин? — тезе. Сен шым полуп турарзың. Анаң мен аңма эрбеқтежерим. Мениң тыным алғанынды пилибалза, ол анда уйадыппарар. Ичем меноқ ошқаш, ақ чылан. Ол чымчақ чӱректиғ. Сееңме писти кӧрӱп, тың ӱргӱнӱппарар, усталға кӧдежек турузупсалар, писти сыйлар. Анда чыланнар, пағалар, шошқаннар толдура полар, сен пос чикши- нип, чарсынма, чиирзин чиишти. Анаң арағаба сыйларлар — ижерзиң. Анаң саға сый перерлер: азағыңнаң пажына шығаре кӱмӱш ақча ӱгелер — албассың, анаң алтын ақча ӱгзелер — ал- бассыңоқ. Эбире кӧрӱбӱссең шқапақта қараарып, кирленпарған ағаш айағаш чадаар — аны сурарзың. Ол айақта сениң чажы- на ырызың, тозулбас полар. Кӧр, мениң сӧзӱмдӱ алтабанче по- ларзың. 12 Ээде эрбеқтежип, чооқташқанче, кӧк тасқылға шығаберди- лер. Орта тағга четкенде, тебир эжик қайра ажылды, таға ки- ребердилер. Кӧк тасқылдың иштинде пооқ* ай шалыпчатыр. Анын иштинде алтын ӧрге турчаттыр. Алтын ӧргеге кирдилер. Оң чанында сооқ пелиг, сарығ чылан чатча. Панӱгешти кӧрген- де, қорғуштуғ ақсын адынча, узун тилин шығарча, аны қабарға тура парды. — По ноо полчаң? Ноо қыйалы мага келген? Чақшы иш- тиген учун мени чиирге тура пардаар ба? Чақшы иштегемге четтирипчазаар ба?