Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

— Тоқта, тоқта, оолубус, пис сени сыйларға керегибис. Пис- тиң чағыс палабыстың тынын алған кижини сый пербен, қай- де нандырчаң полғанмыс? Сый пербенче, сени нандырбассы- быс, — тештилер. — Пай, пай, улуг кижилер, слердиң маға ноо сый кереқ полган? — теген да чақша сыйланалдың, алгыш ползун силер- ге! — тедир. — Чоқ, чоқ сый чоқ нанарға чарабас! Азағыңнаң пажынча шығара кӱмӱш ақча ӱгдӱлер. — Пай, пай, мындығ улуғ сый нооға кереқ полған, пону аларым чоғул, — тедир. 21 Анаң азағынаң пажынча шығара алтын ақча ӱгӱбӱстилер. — Пай, пай, улуғ алтына пердар. Кӱмӱш ақчаны албамда, алтын ақчаны алчан полғам ма? Мениң эткен чақшым аға ту- рар, чақшы полған ма? Анаң полдың пӧтӧлекке* шығара понуң алдына қара албыға ӱгебердилер. Соған албаноқ салды. — Че, ээде ле сый чоқ нандырбас полғаннарыңда, сыйлап- перар маға андығ кӱш: Чер ӱстӱнең қанче ле аң-қуштуң, қур- ттың, ағаштың ӧлеңниң тилин уңнарға. Андығ ла кӱш чайап перчең ползаар, аның на артық маға қайдығ сый ползун? Алтын да кереқ чоқ, кӱмӱш та кереқ чоқ. 22 Аны уқкан апшый-ӧреқкен аара кӧрӱп, улғапшықтылар. Пеере кӧрӱп, кӱлӱштӱлер: — Че, ээдедағы ползун-не! Андығ полғанда, по қузугашты алып чиибис, анда уңнаперерзиң чер ӱстӱнең ноо ла пар небе- ниң тилин. Ағаш қузукты алып перибискени, ол тезе қолуна алып, тай- нап чиибизеберди. Анаң ол шағана қарлып шыгыппарды! Қузу- гаштың кӱжӱн пилерге санабысты, туруп уғанын парып қалды. Анаң кӧргени: садта ийги қушқачақ одурупсалтырлар. Шулчу- рашкелип, эрбеқтешчалар: — По мындағы чер адаңмада чақшы чер ползун! Қанчы ла минда честек-не! Сағышқа санабалчаң эбес, пис по чарық чердиң ӱстӱн сыныңнаң тоғра чӧрӱбӱстӱбӱс, мындығдагы пай черге тоғашпадыбыс. Ӧскен ӧлеңниң қубабас чер полтур. Ӧскен ағаш- тың пӱрӱ тӱшпенчаттыр. Чаштың чашқа сооқ қышқы чоқ, чай полупчатқан чер полтур. Пис амды мынаң пашқа черге парчаң