Фольклор шорцев: В записях 1911, 1925-1930, 1959-1960, 1974, 1990-2007 годов. - 2010. (Т. 29.)

— Кӧргӱзерин кӧргӱсчам, қолыңма тутпа! — тедир. — Меең пала пирда, кижиге кӧргӱспеске, пирда кижиге айтпасқа айт- қан, — тедир. Шағамғы кижи тосқанда: — Сен по тӱӱзегиңни маа* пер, — тедир, — саға чоқ ки­ жиге миндиг чазағлығ табақ ноо кереқ? — тедир. Апшый: — Чоқ, қаан кижи, — тедир, — палам поны кижиге пе- рерге айтпан! — тедир. Апшый пербенчытқанда, паяғы кижи тура сегрип, чер те- бинкел чағырды апшыйды: — Чақшыңма персал, — тедир, — чабалға қаарышсаар, ий- гилелериңни мындоқ тыннарыңа четсалып, парыбызарбын! — те- дир. Апшый пербенчытқанда, апшыйды парып, аңдарға шажы- бызаберип, тӱӱзегин қолынаң шура тартыбал, эжиқтең шығара чӱгӱргени: апшыйба-қуртуяқ ол кижиниң ӧӧрлеринең қабынған- че, сӧӧртелиш шықтылар. 18 Ол кижи пылар ийгини аңдара-тӱңдере идибизеберип* тӱӱзе- гешти суғунып, адына мӱнибал, чӱгӱртибизеберди. Апшыйба- қуртуяқ қарақ чажын қан ээдип, — ылғашқанче, чатқалдылар. Ол кижи ай кара чыштың аразынға ла киргенче полды, анаң аара кӧрӱнменқалды. Апшыйба-қуртуяқ аға одурып, ылғашчытқан тӱштарында, қайдаң-қайдаң келди аға ооллары, апшақ чӱгӱркелди. — Нооға ээде ылғашчазар? — тедир. — Ноо ылғажаң, палам? — тештилер, — сеең сӧзиңнең кедере шығыбызаберип, ээде-ээде кӧргӱс чӧрип, тӱӱзегибистиң туттурыбалдыбыс, — теп, қарақ чаштарын ылам пош тӱжӱрди- лер. — Мен силерге ноо теп, айтқан эдим, — тедир, — аға ноо таппан, кӧргӱскензар? Пайлардың қарнылары тосса да, қарақта- ры қачанда тоспанча — тедир, — паза ээде иштебелар! Ол Чаш Қаан қаяа парадыр! — теп, айтсал, одағдың эжиги чанға одур- кел, апшақ палазы ала-чаяна ӱлгерлеп шықты. 19 Энче-менчең пажында, ӱлгерлеп тоқтағанда, апшый анаң кӧр- зе, ай қара чыштың аразында пудурғу парған қара аттың нан- дыра келчитқаны кӧрӱнди. Ат келген озыба соғада одағ эжи- гинге келди. Паяғы чабаланып, ӱрӱкчитқан Чаш Қаан мӧңӱсӱреп,